లెంటులోని పదహారవ దినము - శనివారము

సిలువ మన కొరకే

యెషయా 53:3; లూకా 23:33-43; 2కొరింధి 5:21

ప్రార్ధన:- తండ్రీ! నీవు చేసినవనీ మా కొరకే. నిన్ను నీవే మా కొరకు ఇచ్చివేసికొన్నావు గనుక నీకు స్తోత్రము. పాప మెరుగని నీవు మా కొరకు అన్నీ చేసినావు. తుదకు నీవే పాపీమైనావు. ఎమి గ్రహించగలము! ఈ నీ చరి చరిత్రను తలంచుకొని కృతజ్ఞతా హృదయముతో కన్నీటి వందనములు ఆచరించు కృప దయచేయుము. ఆమేన్.


'మనకొరకు శిశువు పుట్టెను . మనకు కుమారుడు అనుగ్రహింపబడెను' అని ప్రవక్తయైన యెషయా వ్రాసినాడు. ఇది క్రిస్మస్ పాఠము. క్రిస్మస్ చరిత్ర, క్రిస్మస్ ప్రవచనము. ఈ ప్రవచనములో ముఖ్యమైన మాట 'మనకొరకు'. ఈవేళ మన ప్రసంగము కూడా 'మన కొరకు' అనే మాట. 2 కొరింధి 5:12లో పాపములేని ప్రభువును మనకొరకు పాపముగా చేసెను. ఇప్పుడు యెషయా వ్రాసింది చూద్దాము. యెషయా జన్మచరిత్ర పౌలు మరణచరిత్ర వ్రాసిరి. జన్మము మనుష్యుని జీవితములో మొదటిది, చివరిది మరణము. యేసుప్రభువుయొక్క జన్మము మొదలు మరణము వరకు ఈ మధ్య ఉన్నది, జరిగినది అంతయు, అనగా ఏమి చెప్పినారో, ఏమి జరిపినారో, ఏమి అనుభవించినారో అదంతయు మనకొరకు. మొదటినుండి చివరి వరకు మనకొరకే.చివరినుండి చిట్టచివరివరకు మనకొరకే. అనగా మరణమొంది, సమాధిలోకి వెళ్ళిన తరువాత జరిగిన పునరుత్ధానము, ఆరోహణము, రెండవరాకడ,వెయ్యేండ్ల పరిపాలన, సజీవుల తీర్పు అంతా మనకొరకే. క్రీస్తు తన కొరకు కాదు అంతా మనకొరకే.


యషయా 53లో ఆయన ఈలోకమునకు వచ్చి, సిలువ మరణము పొందుదురని ప్రవక్తలందరు ఆయనను గురించి వ్రాసిన వ్రాతలన్ని మనకొరకే. పాత నిబంధనలో ప్రభువును గూర్చి చూచాయగా ఎక్కడెక్కడనున్నదో,ఎక్కడ స్పష్టంగా నున్నదో పరిశీలించవలెను.'మనకొరకు కమారడనుగ్రహింపబడెను, మనకొరకు శిశువు పుట్టెను' అని ఈ విషయము స్పష్టముగా నున్నది. కొన్ని స్పష్టముగాను, కొన్ని చూచాయగాను ఉన్నవి. ఈ రెండును మనకొరకే. బేత్లెహేములో పుట్టుట, యెరూషములో శ్రమపడి, కల్వరిలో సిలువ వేయబడుట అన్నీ మనకొరకే. గనుక ఆదికాండమునుండి ప్రకటన వరకు 66 పుస్తకములలోను ఎర్ర సిరాతో మన కొరకే వ్రాసెను. అదంతయు మనకొరకే. గనుక ఈ 66 పుస్తకములలోని కధేగాదు, అనాదిస్ధెతికూడా మనకొరకే గాని, అది మనకు తెలియదు. ఆదినుండి మనకు తెలుసు.


ఆదికాండములో సృజింపబడిన భూమి, వెలుగు, నీరు, గాలి, నేల, పంటలు అన్నితు మనకొరకే. ఆలాగుననే క్రీస్తు ద్వారా కలిగిన సృష్టి అంతయు మనకొరకే. యోహాను 1:1లో ఆయన లేకుండా ఏమియు కలుగలేదు అని ఉన్నది. గనుక కలిగినదంతయు ఆయనవల్ల కలిగినది. అదంతా మనకొరకే. ఇదంతా మనకొరకే. గాన ఇక్కడ, అక్కడ, ఎక్కడైన మనము ధన్యులమే. అన్ని కాలములలో, అన్ని స్ధలములలో ధన్యులమే. చివరగా పరిశుద్ధులుగానున్న, పాపులుగానున్న ధన్యులమే. ఎందుకనగా మన పాపములన్నీ ఆయనమీద వేసికొన్నారు. గాన మనము పాపములో పడినను ప్రభువు లేవదీయుటకే వచ్చెను. గాన ధన్యులమే.ఆయన మోయడానికే వచ్చెను. గాన మన మీదనుండి పాపభరమును తీసివేసి ఆయన మీద వేసుకొని మోయవలసిందే. ఇక పాపము మనమీద లేవు. ఆయన మీదనే ఉన్నవి. మనము పాపము చేసినప్పుడు మనము పాపులము. ఆయన వచ్చి అవి తనమీద వేసికొన్నందున ఆయన పాపి. మనము పరిశుద్ధులము. ఆ కధ సిలువ మ్రానుపై జరిగింది.


ఎప్పుడైతే ఆయన తనపై వేసికొన్నాడో ఆయన మన శిక్ష అనుభవించి మరణముపొంది, సమాధియై మూడవ దినమున లెచి మరణము దులిపివేసెను. తరువాత చావు ఆయనమీద లేదు. చావు ఇకముందుకు మనమీదకూఅడ ఉండదు. ఆయన చావును దులిపివేసి, మహిమ శరీరముతో నున్నారు. రాకడప్పుడు మనలనుకూడ మహిమ శరీరధారుగా చేస్తారు. (2 కొరింధీ 5:21)లో ఉన్నట్లు ఆయన తన కుమారుని ఈలోకమునకు పంపుటద్వారా పరిశుద్ధుని పాపముగా చేసెను. ఈ వాక్యము చదివితే కొందరు అభ్యంతర పడుదురు. అదెంత చెడ్డమాట అందురు. మనము గ్రహించలేము గాని ఒక్కమాట ద్వారా గ్రహించగలము. ఏలాగనగా పాపమెరుగని ఆయనను మనము పాపిగా చేసినాము. మన పాపమే ఆయనను సిలువకు అంటగొట్టెను. గాని ఆయన పాపములేని పరిశుద్ధుడు. కాబట్టి ఆయనజన్మ ఏలాగు మనకొరకో, ఆలాగే ఆయన మరణముకూడ మనకొరకే. శిశువు పుడితే సంతోషము, చనిపోతే దుఃఖము. ఆలాగే ప్రభువు బేత్లెహిఎమునందు జన్మించగా సంతోషించినాము. గాని తన చావునందు ఆయన మన పాపములు తనపై వేసికొని మనకు విడుదలనిచ్చి మనకు తేలిక చేసినందున సంతోషించవలెను. మన జన్మ లక్షణము ఏదనగా జన్మ సంతోషము; చావు దుఃఖము గాని ప్రభువు విషయములో జన్మ, చావు రెండునూ సతోషమే. ఎందుకనగా మనమాయనయందు దేవుని నీతిగా అగునట్లు తన చావుద్వారా చేసెను గనుక సతోషించాలి. మనలను నీతిగాను ప్రభువు పాపిగాను చేసెను. ఆయన పాపిగా కాకపోతే మనకు నీతి లేదు. గాన సంతోషించాలి. ప్రభువు మరణమువలన మనకు మేలే. ఇందులో ఒక రహస్యమున్నది. అదేమనగా ఇతర మతస్ధులు ఈ విషయమును గూర్చి మనము పాపము చేయుటేమిటి? దేవుని సుమారుడు చనిపోవుటేమిటి? ఇది కేవలము అన్యాయము అంటున్నారు. క్రైస్తవులు జవాబు చెప్పుట కష్టమేగాని పండితులు చెప్పివేసిరి. ఒక మనిషి అప్పులపాలైనాడు. ఒక ధనికుడు ఆ పేదవానిపై జాలిపడి అతని అప్పులు తీర్చును. అతను అప్పులవల్ల పేదవాడు. ధనికుడు తీర్చినందున సంతోషము. ఇతను తీర్చినట్లే ప్రభువు తీర్చుట అన్యాయము కాదు. అప్పు చేయుట ధనికుడు తీర్చుట అనరుగాని ప్రభువు తీర్చినాడు అంటారు. ప్రభువును అన్నారు గనుక ధనికుని అనాలి. ధనికుని అనకపోతే ప్రభువును అనికూడ అనకూడదు.


ప్రశ్న:- ఈ ప్రశ్న ఇప్పుడు హిందూ దేశములో బలముగా ఉన్నది. మొదట కలకత్తాలో బలంగా పుట్టెను. ఇప్పుడు అక్కడ తగ్గి మన ప్రాంతములలో బలంగా ఉంది. ఆయనను అన్యాయముగా హింసించుట ఏమి న్యాయమనే వాదము! క్రైస్తవులేమని చెప్పాలంటే, సరే! మనిషి పాపము చేసినందువలన శిక్ష అనుభవించునట్లు ఇకాడున్నవారు అనుభవించగలరా? లేరా అని చెప్పాలి. నిజముగా ఆ సిలువే మనకు వస్తే బ్రతుకలేము. ఆయన దేవుడుగాన బ్రతికివచ్చెను. మనము సిలువ మోయవలసివస్తే మనకు చావే గాని బ్రతుకలేము. ప్రభువు చావనూ చనిపోయెను, లేవనూ లేచెను. గాన ప్రభువు మరణము వలన మనకు సంతోషము. ప్రభువు బాధాకరము మరణమైన చరిత్ర.


క్రైస్తవులందరు ఈ దినము చాలా ఏడ్చెదరు. కధోలిక్కులు ఎక్కువ అంగలార్చెదరు. ఈ దినము వారు ప్రభువు విగ్రహము కొయ్యపైపెట్టి ఆనాడు జరిగినట్లు ఈ దినము జరిగించుచు ఏడ్చెదరు. అది తప్పని చెప్పను గాని, ఆ అప్పుల వానికి దిక్కులేకపోగా ధనికుడు తీర్చినందున ఆ బీదవాడు కృతజ్ఞతతో కన్నీరుకార్చి, నా ఋణము తీర్చి, నను విడిపించినావనే కృతజ్ఞతో ఏడ్చెను. అదే కధోలిక్కుల ఏడ్పయినది, దుఃఖ కన్నీరుకాదు. ఋణము తీర్చినండున వచ్చే కన్నీరు. కృతజ్ఞత కన్నీరు. మన ధ్యానములో అట్టి కృతజ్ఞత కన్నీరు కార్చాలి. దుఃఖ కన్నీరు ఆయనకింపే. మన విశ్రాంతి సమయములోను, ప్రభువు ఉపకారములు తలమితే కన్నీరు వచ్చును. ఇది అయ్యగారియొక్క మనయొక్క అనుభవము. దుఃఖకన్నీరు అయ్యగారికి రాలేదు, కృతజ్ఞత కన్నీరు వచ్చినది.


మూడుకన్నీళ్లున్నవి:

ఈ కన్నీరు అయ్యగారికి వచ్చాయట. రెండవ దానిలో శ్రమచూచి దుఃఖించనక్కరలేదు. మనలను నీతిమంతులుగా తీర్చుటకు ప్రభువుకు శ్రమలవల్ల కన్నీళ్ళు రాలేదు. గనుక మనకును రాకూడదు. 40 దినములలో అయ్యగారికి వచ్చిన ప్రశ్న, బాధలో ఎవరైనా అమ్మో! బాబో! నాయనో! అని ముల్గుదురు కదా! ఈ మూడు ప్రభువుకు వచ్చెనా? ఈ మూడింటిలో ఏదైనా వచ్చెనా? అని వచ్చెనట. సువార్తికులు ఆ సంగతి వ్రాతలతో ఎక్కడ వ్రాయలేదు. ప్రశ్న:- ఆయన ఎప్పుడైన ముల్గెనా? తనయొక్క బాధ మనుష్యులందరు అనుభవించే బాధకంటే ఎక్కువైన బాధ గనుక ఆ బధకు గుర్తుగా ఏలీ, ఏలీ, లామా, సభక్తానీఅ అనగా నా దెవా! నా దేవా! నన్నెందుకు చెయ్యి విడిచితివి. ఆ మాటలో ఎక్కువ బాధను చూపించిరి. గాని నిరాశ రాలేదు. ఈ పోకిరి గుంపును అంగా ప్రభువును శ్రమపర్చే గుంపును గూర్చి మొదటి మాటలో తండ్రి! వీరిని క్షమించు అని అన్నారు. ఏడు మాటలలో మనిషివలె నా దేవా! అనే వరుసలో పిలిచెను. తండ్రీ! అనేది ఇతరులను గూర్చిన్నీ; నాదేవా! అనేది తన్ను గురించినీ పలికెను. గనుక సిలువ ధ్యానములో ఎన్నో మాటలున్నవి.


ప్రభువు జన్మ చరిత్ర మొదలు మరణ చరిత్ర వరకు మధ్యలో నున్న సంగతులన్నీ, మనిషిని శ్రమపర్చేవన్నీ గుంపుగా కనిపించుచున్నవి. సిలువమ్రానుమీద అన్నీ ఉన్నవి.

సిలువ మీదికి వెళ్లకముందు మృతులను లేపినట్లు, సిలువమరణములోను మృతులను లేపిరి. ప్రభువు జీవితచరిత్రలోని విషయలన్ని సిలువ చరిత్రలో కనిపించుచున్నవి. మీరందరు ఇప్పుడు ధ్యనాములో ఉండి చూడండి. ఆనంద భాష్పము కొరకును అప్పుడే కన్నీరు ఉపవాసము దేవునికి అంగీకారమగును.


చిన్నప్పుడు అయ్యగారు ఏడ్చి, ఏడ్చే వారిని నవ్వించేవారట.అయ్యగారి టిచరు దొర చనిపోగా ఆయన భార్య మిస్సమ్మ తన దేశము వెళ్ళుచుండగా, అందరూ ప్రోగుచేసి కొంత చందా ఇచ్చిరట! వారిని గూర్చి వ్రాసిన మాటలు ఫేర్వెల్ మీటుంగులో చదువుచున్నారట! చదువుచున్నప్పుడు కన్నీరుకారుతున్నదట. ఆ ఏడ్పుకు ఎక్కుళ్లు వచ్చెను. ఆ దొరసానిగారు ఏడ్చుచున్నారు. అయితే, ఈయన ఏడ్చుచుండగా అమ్మగారికి చిరునవ్వు వచ్చిందట. ఆలాగే మీ ఏడ్పు ప్రభువుకు చిరునవ్వు తేవాలి. ఈ దినము చెప్పినదంతా నా కొరకే. అనుకొనువారు ధన్యులు.


దేవుడు ఈ కొద్ది మాటలను దీవించునుగాక! ఆమేన్.

కీర్తన: "తల వంచి సిగ్గున - నే జేయు నేర - ముల నెంతు నాలోన = బలుమారు నీ గాయముల - గెలికి నిన్ శ్రమ పరచు నా - ఖల దోషములకై ఇపుడు - విలపించి వేడుకొందు" //నా యన్న//